Program OSS ZanReal

NEMO powstało w 2024 roku jako prywatna odpowiedź na lukę w Next.js: po tym, jak Vercel zwinął pliki /**/_middleware.ts do jednego middleware w katalogu głównym, zabrakło sensownego sposobu na składanie middleware osobno dla każdej trasy. Prywatny projekt, prywatny scope w npm, prywatne konto na GitHubie.

Dziś NEMO chodzi na produkcji w wielu aplikacjach. Projekt na tym etapie nie powinien wisieć na tym, czy jedna osoba nadal ma dla niego czas.

Zmiana opiekuna

Od wersji 3.0.0 NEMO utrzymuje ZanReal w ramach firmowego programu OSS, czyli open source rozwijanego w godzinach pracy, a nie po nich:

• Pakiet wychodzi jako @zanreal/nemo, w firmowym scope npm.
• Repozytorium mieszka w organizacji zanreal-labs na GitHubie.
• Utrzymanie, przeglądanie zgłoszeń i wydawanie kolejnych wersji to obowiązki firmy.

Praktyczny wniosek jest najnudniejszy z możliwych: bus factor przestał wynosić jeden. Scope w npm, repozytorium i pipeline wydawniczy należą do organizacji, więc ciągłość projektu nie zależy już od jednego konta ani od kalendarza jednej osoby.

Co zostaje po staremu

• Licencja to nadal MIT. Nie ma planów przejścia na source-available ani na podwójne licencjonowanie.
• API zostaje bez zmian - 3.0.0 to zmiana nazwy, nie przepisanie biblioteki. Szczegóły opisuje instrukcja migracji.
• Dalej za darmo i na otwartym kodzie. Bez płatnego wariantu, bez podziału na open core i resztę.
• Opiekują się nim ci sami ludzie. Ten sam zespół, ten sam kierunek, inna pieczątka.

Zgłoszenia i pull requesty przyjmujemy w zanreal-labs/nemo na tych samych zasadach co wcześniej: na licencji MIT i bez żadnego CLA do podpisania.